محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

فضايح الصوفيه 169

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

وساقط مىگردد از او واجبات شرع مبين ، و از اين جهت شراب وبنگ وچرس مىخورند ومىكشند ، و غنا مىكنند ومىشنوند ، وعشق بازى با امردان مىكنند ، بلكه از قبيل مقدّمهء واجب از براى مريدين وسالكين در ابتداى سير وسلوك ورياضت وفكر و ذكر وتصوّر مرشد در همهء اوقات ؛ خصوصاً در اثناى اذكار و صلوات استعمال مسكر را از خمر وبنگ ، وتعشّق را جايز وراجح مىدانند ، كه به اين حيله عقل ايشان زايل گردد ، و از براى ايشان تخيّلات مانند مالىخوليا به هم رسد ، و مانند مريض به مرض مطبِقه ، و تشنه كه آب به خواب مىبيند ، وعاشقى كه پيوسته معشوق در نظرش مىباشد ، و به اين سبب غالب در خواب با او صحبت مىدارد ، چيزهايى بى اصل در نظرشان درآيد و آن را معرفت وكشف وكرامت تصوّر كنند ، ومريدان خود را به آن اغوا و اضلال نمايند و به معراج خيال روند ، وشياطين را به صورت انبيا ، ومرسلين ومعصومين توهّم نمايند و حضرت امير را در آن معراج پست‌تر از خلفاى ثلاثه ، وثالث « 1 » را به هفتاد در جه بالاتر از او ببينند ، چنان كه غزّالى ومحيى الدّين ادّعا نمودند وسابقاً نيز اشاره شد . پس اگر عاقل نيك تأمّل نمايد از دعواهاى بلند ايشان

--> ( 1 ) - مقصود ( عثمان ) است .